ZAGADKI TOLKIENOWSKIE

ZAGADKI TOLKIENOWSKIE BY AVARI

Łatwe

Średnie

Trudne

Łatwe:

Wciąż starszy, lecz się nie starzeje,

Piękny już, lecz wciąż pięknieje.

Jest jak marzenie, jak senne zjawy,

Rycerz, bohater, kochanek sławy;

Bard co swe pieśni ku gwiazdom śle,

Urzeka ludzi, urzekł i mnie.

Elf

W sercu gór skryty oczom,

Sztandary w nim łopoczą,

Wąwozy strzegą jego granicy,

Człowiek weń wstąpił bladolicy.

Gondolin

Z pieśni powstała i w pieśń się zmieni,

Twórcy jej dla nas plejadą cieni.

Jest domem wielu, domeną jednego,

Wizją skażoną dotykiem złego.

Arda

Kroczy w płomieniu a wokół mrok,

W głębokim cieniu za władcą o krok.

Rozsiewa grozę i strachem poraża,

Istotom Ardy wiecznie zagraża.

Barlog

Popiół, pył, ostra skała

Ponad wszystkim góra pała.

Jedno wejście zęby strzegą

O drugim tysiączne oczy wiedzą.

Mordor

Jest wielka i pełna grozy i cienia,

Głucho tam dudni ubita ziemia.

Przecięta czarną wodą w połowie,

Czarne wiewiórki ukrywa w sobie.

Mroczna Puszcza

Straszny wielce w słusznym gniewie,

Śmieje głośno się do siebie,

Dudni ziemia w rytmie kroków,

Wrogów swych dobywa z mroków.

Tulkas

Zrodzony przy zaraniu dziejów niezmierzonych,

Falami morza mierzy przestwór nieskończony.

Wyprawia znużonych poza kręgi świata,

Szarość jego siedzibę zamgloną oplata.

Cirdan

Powołany z pustki, co jest ponad Ardą,

Zstąpił między kręgi z miną bardzo hardą.

W sercu żądza władzy utajona gore,

Sprowadził na Ardę strach, łzy i niewolę.

Melkor

10.

Zimny potok wody toczy,

Zimną rybę śledzą oczy,

Ciemne ręce duszą w mroku,

Potwór czai się do skoku.

Gollum

11.

Powstały na początku bliźniacze, lecz różne,

Dotknąć wzrokiem ich szczytów, to marzenia próżne,

Bo wyższe niźli góry ponad Ardą trwały,

Zburzone zawiścią marzenie zrujnowały.

Latarnie: Illuina i Ormal

12.

Wśród tataraku duszącej woni,

Słonecznych błysków na modrej toni,

Rozbłysnął światłem z dna mulistego,

I wybrał chłopca - na sługę swego.

Pierścień

13.

Zadało ranę wieczną,

Klingą swą obusieczną.

W ciemności grozą tchnęło,

W słońcu się rozpłynęło.

Ostrze Morgulu

Niegdyś sługą jeno, teraz pan mocarny,

Kto mu się sprzeciwi, czega go los marny,

Lecz pożąda rzeczy, co waży tak mało,

Przenika spojrzeniem tak duszę, jak ciało.

Sauron

W oczach swego ludu równą bratu była,

Drzemała w jej sercu wielkiej woli siła.

Wiodła bezdrożami lud swój lata całe,

Aż w lesie sosnowym osiedli na stałe.

Pani Haletha

Kiedy zgasły Latarnie uśpiła nasiona,

By nie ogarnęła ich noc niezmierzona.

Stworzyła Dwa Drzewa mocą z głębi siebie,

Których kwiat i owoc świecą nam na niebie.

Yavanna

W siedem kręgów mur się toczy,

Z siedmiu czujne patrzą oczy.

Na równinę okoloną,

Także murem obwiedzioną.

Minas Tirith i pola Pelennoru

Średnie:

Tęczowym blaskiem spowity chodzi,

Niby jest stary, lecz wieczny młodzik.

Z krzewinką złota splótł żywot swój,

Obcy mu smutek i pracy znój.

Tom Bombadil

Jak Sierpu Valarów gwiazdy na niebie,

Zamierzchłą sztuką skierowane na siebie.

Stworzone w elfów Wiecznej Krainie,

Gdzie wzrok jednego spośród nich, ginie.

Palantiry

Blask co spłynął w misy srebrzyste,

Wypełnił je światłem - jasne i czyste.

Zebrany w natchnieniu świętą dłonią,

Jarzy się światłem nad wody tonią.

Gwiazdy Vardy

Jaśnieje w blasku gwiazd i słońca,

Jak iskra co płonie, lecz nie jest gorąca.

Najwyższy wszakże z tych co pozostali,

Cierń śnieżny wznosi, gdy wróg się czai.

Gil-Galad

Wśród morza zgubiony niegdyś klejnot był,

Zdobyty wielkim zrywem wszelkich ludzkich sił.

Stracony poprzez pychę i zaślepienie,

Syreny tylko teraz mają w nim schronienie.

Numenor

W patrzących ruinach wiatr hula,

Zniknęła stąd dawno patrząca kula.

Tylko potomkom króla zza morza,

Blaskiem rozświetla się tutaj zorza.

Amon Sul

Noc w noc rozprasza ciemności mroki,

Zagarnia skrzydłem przestwór szeroki.

Nadzieję dał tym co jej nie mieli,

Spowity w szaty srebra i bieli.

Earendil

Synów stepów świadek biały,

Trwa na straży taki mały,

Bez ustanku wciąż się trudzi,

Żeby rycerz się nie zbudził.

Simbelmyne

Duch, co na Ardę zstąpił z ciekawości,

Pozostał na niej z wielkiej miłości.

Trwał wieki w niej , siejąc wokół czary,

Miłość umarła - żal stał się bez miary.

Meliana

10.

Szczyty gór porastały,

Krwią zalany bywał cały,

O przelaniu jej wróżyły,

Zapowiedzią zdrady były.

Seregon - Krew Kamieni

11.

Zrodzony z ludzi, przez elfy wychowany,

Odtrącał wciąż szczery dar ofiarowany.

Dla przyjaciela bywał tylko zgubą,

Wzbronioną mu uczynił swą lubą.

Turin

Stoją strzegąc kraju, choć dawno zginęli.

Gestem ostrzegają wszelkich wichrzycieli.

Majestatu mocą wody wokół burzą.

Przodków wielką siłą potomkowi służą.

Argonath

Trudne:

Starszy jest niż wielu na tym świecie,

Tak straszny zimą, jak straszny w lecie.

Serce ma złote, czar ma we wzroku,

Blady blask jego żarzy się w mroku.

Smaug

Spowita we własny mrok

Podąża za nim krok w krok,

Jak wreszcie się z nim połączy,

Moc Valar ich nie rozłączy.

Luthien

Tajemnic wiele kryje w swym mroku,

I wiedzę głęboką ma we swym wzroku.

Przemierza czasem całe Śródziemie,

Trwa w jedynym miejscu rzucając cienie.

Fangorn

Jest i go nie ma,

Nie znosi go ziemia,

Nie cierpi stworzenie,

Garną się cienie.

Nie ma swej woli,

Cudzą zaś niewoli.

Nazgul

Z bieli i czerni wziął żywot swój,

Bez cienia trwogi ruszał w każdy bój.

W srebrze zakochał się bez pamięci,

Za miłość, wierność swoją poświęcił.

Maeglin

Łez strumienie poją ziemię,

Pieśń owija puste wzgórze,

W krąg zasiadło możne plemię,

Życia światło mknie ku górze.

Drzewa Valinoru

Żałoba we łzach cała,

Czystym głosem rozpaczała.

Z Blaskiem Elfów rozłączona,

W głębi jaru, w nurtach, kona.

Niniel - Nienor

Wybrany wraz z dwoma, by świadczyć o Dziele

W nieznane im lądy udaje się śmiele.

Ujrzawszy - zapragnął powrócić w te strony,

Lecz los całkiem inny, był mu przesądzony.

Elwe

Koń drobi bokiem,

Droga jest mrokiem,

Tchnienie śmierci w krąg,

Nie wypuść broni z rąk.

Ścieżka Umarłych

10.

Łabędzie swym krzykiem wiodły go do Dworu,

Wierny zaś ścieżkami wśród gęstego boru.

Skryty w płaszczu szarym, który powstał z wody,

Do celu go wiodły Suchej Rzeki brody.

Tuor

11.

Rozbłysnęła urodą u schyłku plemienia,

Kiedy świat się zamyka i powoli zmienia.

W sercu swym nosiła brzemienie wyboru,

Zasnęła w zieleni pośród szumu boru.

Arwena

12.

Przybyli ze wschodu z kurzawy kłębami,

Garnęli ziemię z bojowymi surmami.

Przegrali wielką bitwę z królów potomkami

I nienawiść w swych sercach nosili wiekami.

Woźnicy - Easterlingowie

Początek strony