|
|
Darth Kenobi: Władca Pierścienic
Słońce wschodziło nad Isengardem. Saruman
siedział właśnie w swojej komnacie, w dłoni trzymając telefon komórkowy. Toczył
rozmowę zamiejscową z Władcą Ciemności Sauronem. *
O godzinie 7.55 starzec w białym płaszczu, na czarnym koniu, opuscił Krąg Isengardu. Skierował się w stronę jaskiń Kamino w Górach Białych. Minutę później w Orthanku rozpoczęła się impreza. Całkowicie pijany ork Bezmuzhash opowiadał Grimie Salamandrowemu Językowi historię, która wydarzyła się w Isengardzie dwa tygodnie wcześniej. - No i przyjechał Szary Czarodziej... - Smok lewitował nad Górą Przeznaczenia, godzina robiła
się późna, gdy Gandalf Szary, lekceważąc wszelkie zasady dobrego wychowania,
zaczął dobijać się do drzwi Orthanku - skomentował Saruman. - Otworzyć mu! - Potem se gadali za zamykniętymi dzwiami.
Nie wiadomo - Poddaj się mocy Jedynej Pierścienicy! Przejdź na Ciemną
Stronę Mocy! - Więc Saruman kocha Gandalfa? - zapytał
Grima, wykazując wielką błyskotliwość. *
Saruman zsiadł z konia i podążył do jaskini. Wewnątrz padał deszcz. Czarodziej nałożył na głowę kaptur. Po chwili spostrzegł, że na spotkanie wyszedł mu jeden z orków-klonerów. Saruman poszedł za nim do wielkiej, podziemnej sali. W środku, na wielkim kamieniu, siedział okropnie duży ork-kloner. Saruman ukłonił się. - Czego?! - zapytał ork. - Chciałem zamówić dziesięć tysięcy żołnierzy. - DNA. Saruman podał orkowi flaszeczkę z krwią Ugluka - najlepszego wojownika Isengardu. Kloner przyjrzał się dokładnie czarnej cieczy i stwierdził: - Sto sztuk za tydzień, dziesięć tysięcy za miesiąc. Płacisz przy odbiorze. - Zgoda. Przysyłajcie klony do Isengardu. W drodze powrotnej Saruman spotkał na drodze rycerza w zielonej zbroi, na zielonym koniu, z zielonym mieczem i zieloną twarzą. - Muszę ci... uciąć... bo się zatrułem... - przy tych słowach wojak zzieleniał jeszcze bardziej. - Czarownica powie... żebym komuś... łeb. Czarodziej nie dał się sprowokować. - Podaj mi adres tej czarownicy. Inkwizycja się nią zajmie. Rycerz z trudem zsiadł z konia, oparł się o stojący przy drodze kamienny krzyż pokutny i wyciągnął wizytówkę. - Wróżka Kiryła. Jeśków koło Dale, Królestwo Dale. - Jutro napiszę list do Wielkiego Inkwizytora. Pamiętaj, że nie należy wierzyć każdej babie z Dale. Zwłaszcza, jeśli nazywa się Kiryła. - Dziękuję, mistrzu... - Radagaście. Nazywam się Radagast. - A to strasznie podobnie do takiego bożka z Dale... - Bywaj - rzucił Czarodziej i oddalił się. *
Bezmuzgash był ostatnim orkiem, który był w stanie powitać Sarumana. Reszta spała, porozkładana wszędzie wokół, wewnątrz i na Orthanku. Czarodziej szedł drogą do wieży z Bezmuzgashem u boku, z rozpaczą patrząc na setki pijanych stworów. - Zdrowie Białej Ręki! - wzniósł toast Grima, za co trafił później do ambasady w Rohanie. Saruman pomyślał "Muszę się pozbyć tych obiboków. Tylko jak... Wiem! Wiem!" *
Na siódmy dzień wszyscy orkowie w Isengardzie zostali przemienieni w świnie. Wieczorem przybyło sto klonów Ugluka, prowadzonych przez orka-klonera. Saruman, zgodnie z zasadami handlu wymiennego, zapłacił dwieście pięćdziesiąt sztuk trzody chlewnej. *
Po trzech dniach ćwiczeń sto klonów było gotowych do walki. Saruman uznał, że to czas na pierwszą mowę propagandową. - Chcę powiedzieć to, co myślę, a myślę w westronie - tu zrobił przerwę i zamyslił się. Orkowie czekali. - Chociaż... czy po tylu latach wśród ludzi nadal myślę w valarinie? Muszę o czymś pomyśleć. Orkowie czekali. - O czym by tu... Gandalf. Orkowie czekali. - Pomyślałem "Gandalf" a powinienem "Olorin". Orkowie czekali. - Czyli jednak myślę w westronie. Orkowie czekali. - A więc... stojąc w obliczu postępowych zmian... Orkowie czekali. - Eeee... Grima podszedł do Sarumana, szepnął mu coś do ucha i Czarodziej zaczął wreszcie przemówienie. - JESTEŚCIE DIE SCHUTZSTAFFELN DER NATIONALSOZIALSTISCHEN ISENGARDEN ARBEITERPARTEI, NIE ZNACIE BÓLU, NIE ZNACIE STRACHU! Armia orków zaczęła skandować: "Saruman! Saruman!" - KOMU SŁUŻYCIE?! - grzmiał Biały Czarodziej. - Temu, kto ma mięso! - A KTO MA MIĘSO?! - Ten, kto ma fabrykę "Merliny"! - A KTO MA 80% UDZIAŁÓW W FABRYCE "MERLINY?!" - Saruman! Istari zwrócił się teraz do stojącego obok Lurtza, którego wybrał na przywódcę Uruk-hai. - Przyprowadź mi niziołków. Żywych. *
Po południu, przy akompaniamencie szatańskiego śmiechu Sarumana, oddział trzystu Uruk-hai wybiegł z Isengardu i skierował się na wschód. 1 Wielka Orkiestra Śródziemiowej Pomocy |
|
