|
|
Darth Kenobi presents: Władca Pierścienic Rozdział 9 Aragorn vs Predator "Cepelia", "Oranżada" i "Konstantynopolitańczykowianeczka" zatrzymały się na zachodnim brzegu rzeki, obok wzgórza Amon Hen. - Przepłyniemy na drugą stronę w nocy. - tłumaczył Aragorn. - Dalej pójdziemy pieszo. - No chyba ciem pogieło! - wykrzyknął Gimli. - Chcesz iść przez A2?! To wielka autostrada... nie uda siem! - Idź spać, krzacie. Obrażony Gimli psiknął sobie w twarz gazem rozweselającym i do końca dnia śpiewał pieśń "We are the champions". Legolas rzekł do Aragorna: - Nie jesteśmy sami. Człowiek był jednak zbyt zajęty czyszczeniem miecza, by zwrócić na to uwagę. - A gdzie Frodo? - spytał nieoczekiwanie Pippin. Powiernik Pierścienicy wchodził właśnie krętymi schodami na szczyt Amon Hen, podziwiając motyle i kwiaty. Jego spokój zakłócił Boromir. - Frodo, wiesz ile to jest sto tysięcy mordorskich marek? - Duzo. - A chciałbyś tyle mieć? - Tak. - Mogę je mieć, ale musisz mi oddać pierścienicę. - Nie. - Nie? - Nie. Boromir rzucił się w kierunku hobbita. Przerażona pierścienica zawinęła się na palcu Froda, który zniknął. Niewidzialny wbiegł na szczyt wzgórza. Jednak nie znalazł tam spokoju. W jego głowie rozbrzmiewały złowieszcze słowa: Soyuz nerushimi respublik svobodnikh Splotila naveki Velikaya Rhun. Da zdravstuyet sozdanni volei narodov, Yedini moguchi Mordorski Soyuz! Frodo ściągnął pierścienicę z palca i odrzucił ją jak najdalej mógł. Zdumiony spostrzegł, że ktoś podnosi bezkręgowca. Był to Aragorn. - Aragorn... Car... - przemówiła Jedyna Pierścienica. Strażnik oddał ją Frodowi. - Masz mój miecz. - rzekł Strażnik. - Uciekaj!!! - dodał po chwili. Frodo uciekł. Aragorn odwrócił się. W jego stronę biegł złożony ze stu orków oddział z Isengardu. Wszyscy byli identyczni. Wyciągnął miecz. Gimli i Legolas, którzy usłyszeli odgłosy walki, stwierdzili że muszą pilnować niziołków. Rozłożyli na trawie szachownicę i rozpoczęli grę. Nawet nie zauważyli, gdy Sam, Merry i Pippin ich zostawili. Po kwadransie Aragorn stał na polanie z nagim mieczem w dłoni, oglądając ciała zabitych wrogów. Wtedy zjawił się Boromir. - Zabiłeś wszystkich? Beze mnie? - zapytał. - Mhm. - Chciałem chociaż raz zagwizdać. - Gwiżdż. Boromir uniósł gwizdek do ust i zagrał. Jakby w odpowiedzi z najbliższego drzewa zeskoczyła dziwna postać. Miała dwa i pół metra wzrostu, czarną zbroję i osobliwą włócznię w dłoni. Z jej plecaka wystawały głowy Pippina i Merry'ego. - Boromirze, zaatakuj z lewej... - zaczął Aragorn. - Zaatakuję go TERAZ! Obcy wydał z siebie ryk, wykonał ręką jakiś gest i Boromir uderzył głową w drzewo. Aragorn został sam. Wiedział z kim walczy. To był Lurtz - najsłynniejszy z Predatorów Dawnych Dni. Być może ostatni z tego ginącego gatunku. Lurtz znowu ryknął. Na ten sygnał z gęstwiny wyłoniło się dwóch How-hai. Predator rzucił im dwóch pojmanych hobbitów. Tamci złapali Merry'ego i Pippina i zaraz skryli się z nimi w lesie. Aragorn skoczył na Lurtza, przewracając go na ziemię. Predator jednak szybko podniósł się na nogi i zamierzył na Strażnika włócznią. Aragorn zdołał sparować to uderzenie. Wymienili kilka szybkich ciosów. Po każdym z nich Lurtz chwiał się na nogach, ale nie upadł. W końcu Strażnik rozciął jego włócznię na dwie części, a po chwili uciął Predatorowi głowę. Oczy Lurtza odpadły i, skacząc po nierównościach terenu, oddaliły się. Aragorn podbiegł do leżącego pod drzewem Boromira, który odzyskiwał właśnie przytomność. - Zabrali Merry'ego i Pippina! Gdzie Frodo? Gdzie Frodo? Chciałem mu zabrać Pierścienicę. Przykro mi. - załkał Gondorczyk. I opuścił ten świat. Aragorn pocałował denata w czoło i szepnął mu do ucha: - A, a, a. Kotki dwa. Gimli i Legolas, którzy skończyli już grać w szachy, od dłuższej chwili stali na skraju polany i przyglądali się dwóm ludziom. - No i umarł? - zapytał Gimli. - Tak. - potwierdził Aragorn. - A, a, a. Kotki dwa. - szepnęli jednocześnie elf i krasnolud. Tymczasem Frodo stał na brzegu rzeki, obok przywiązanej do pnia "Konstantynopolitańczykowianeczki". Na otwartej dłoni trzymał Jedyną Pierścienicę. Płakał. Ona też. - Fciałbym, zeby ta Pierfcienica nigdy do mnie nie frafiła. Fciałbym zagrać w "Gwiezdnych Fojnach". - Jak wszyscy obywatele, którzy zostali zmuszeni egzystować jako artyści w tej marnej ekranizacji. Lecz nie im wypada wyrokowanie o kreacji, która została im powierzona. Frodo schował Pierścienicę do kieszeni i spuścił łódź na wodę. Wskoczył do niej i zaczął wiosłować. - Panie Frodo! - krzyknął Sam, wyskakując nagle z lasu i wymachując ciupagą. - Frodo! - Nie, Williamie. - I will always love you! - krzyknął służący w języku quenya. Frodo zatrzymał łódź. Odwrócił się. - Co powiedziafeś? - I'll be watching you! - Fodź ze mną. Sam wskoczył do łodzi i razem odpłynęli w stronę przeciwną, niż zachodzące słońce. *
"Oranżada", na której złożono ciało Boromira spadła z Wodospadu Nia'garr i rozbiła się o skały. *
- Szybciej! Frodo i Sam są już na drugim brzegu! - krzyknął Legolas, spuszczając na wodę "Cepelię". Aragorn, zajęty zakładaniem na szyję gwizdka Boromira, nie słuchał go. - Nie płyniemy? - spytał elf. - Mission failed. - odparł Aragorn. - No i skucha... - szepnął Gimli. - Nie jeśli będziemy trzymać się razem. Musimy uwolnić Merry'ego i Pippina. - Widziałem stu super-orków biegnących na północ. - rzekł Legolas. - Stu? Pestka. Zapolujmy na nich! - wrzasnął Aragorn. - Tak! - rzucili elf i krasnolud. Trójka łowców biegiem ruszyła na północ. *
Frodo i Sam wdrapali się na jedno ze wzgórz, po których biegła autostrada A2. Była to niegdyś ważna droga, łącząca wschodnie prowincje Gondoru ze stolicą. Obecnie pozostały z niej tylko ruiny. - Fordor. - powiedział Frodo. - Mam fadzieję, ze inni znajdą ciekafsą frogę. - Lump o nich zadba. - odparł Sam, ciupagą rozgarniając gruz ze zniszczonej podpory autostrady. |
|
