|
|
Darth Kenobi presents: Władca Pierścienic Rozdział 8 Drużyna w lesie Legolasa ogarnęły mdłości. Może był to skutek długiego biegu w Morii, może dymu unoszącego się znad zniszczonej kopalni, może czystego, leśnego powietrza? - Chodźcie. - rzekł Aragorn, podnosząc z ziemi skrajnie wyczerpanych hobbitów. Po kilkunastu minutach marszu przez las podjął opowieść Legolas: - W tym lesie mieszkają Lórieńczycy, starożytne elfy, z którymi nikt nie kontaktował się od tysięcy lat. Uważajcie, nie wiadomo czy będą przyjaźnie nastawione. - A rządzi nimi podobno babka mojej Arweny. - dodał Aragorn. Froda, idącego przez las dochodziły dziwne szepty. - Frodo... - szeptała jakaś kobieta. - Przynosisz tu bardzo złego stwora. Otoczyli ich w jednej sekundzie. Jedenaście wysokich postaci w czarnych płaszczach, z dziwnymi urządzeniami w dłoniach. Jeden z obcych, zapewne przywódca, zdjął kaptur. Była to kobieta. Miała twarz ciemną niczym bezgwiezdna, zimowa noc i długie, białe włosy. - Jestem Haldirella. Weszliście na terytorium Pani Lasu. Nie możecie zawrócić. Chodźcie za mną. - wyszeptała jednym tchem obca, po czym odwróciła się i ruszyła na wschód. Drużyna podąż ała za nią, eskortowana przez dziesięć zakapturzonych elfek. Po trzech godzinach dotarli do Miasta Drzew. Była to osada złożona z kilkuset drewnianych pomostów umocowanych na gałęziach gigantycznych drzew. Członkowie Drużyny Pierścienicy musieli wejść po krętych schodach na najwyższą platformę. Tam, przy akompaniamencie piszczałek i cymbałków, wyszła im na spotkanie Pani Galadriela. Wysoka była i ciemnoskóra, odziana w przezroczystą suknię i niewiarygodnie piękna. - Przepraszam bardzo, myśmy się chcieli widzieć z władcą tego lasu. - rzekł Aragorn widząc dostojną elfkę. - Słucham? - zapytała Galadriela. - Ale ja bym wolał z mężczyzną. - powiedział Boromir. - Jesteście jedynymi samcami w Lórien. - Nie ma mężczyzn? A dlaczego tu nie ma okien...? A dlaczego tu nie ma klamek...? - zapytał Merry, doznając dziwnych drgawek. Wszyscy obecni spojrzeli na hobbita. - Ma uraz z przeszłości. - wyjaśnił Pippin. - Kiedyś stary nadzorca Maggot zamknął go w pokoju bez klamek... Boromir zakrył obu hobbitom usta i brutalnie odciągnął ich do tyłu. - Szukaliśmy elfów, a trafiliśmy na bandę ciemnoskórych mieszkańców lasu, którzy w dodatku są kobietami... - zaczął Legolas. Galadriela przerwała mu: - Możecie być, towarzysze, przekonani, że my, tak samo jak wy, jesteśmy ulepieni z tej samej gliny i nie mamy innego celu, jak ten który żeśmy zdeklarowani i to jest podstawowy program naszego działania. Jeśli nam pomożecie, to sądzę, że ten cel uda nam się wspólnie osiągnąć. Jak, pomożecie? - Pomożemy. - odpowiedziało chórem ośmiu członków Drużyny Pierścienicy. - No! - dodał spontanicznie Gimli. *
W nocy w całym Lórien słychać było śpiewy w nieznanym języku. - Opłakują Gandalfa. - wyjaśnił Legolas. - Spać nie dadzom, kretynki jedne. - odparł Gimli, zakrywając głowę poduszkami. * - Połóż się, Boromirze. - powiedział Aragorn, widząc, że Gondorczyk nie śpi. - Elfki dobrze pilnują granic. - Nie o to chodzi. Ten głos w mojej głowie... mówił o upadku Gondoru. Aragorn usiadł koło przyjaciela. - Nasi ludzie tracą wiarę. - ciągnął Gondorczyk. - Tak mi go brakuje... Nie jadłeś tego, Aragornie. Spaghetti po gondorsku. Wiatr rozwiał głosy Boromira, który obcym głosem opowiadał: - Makaron ugotowany al dente. Posypany dużą ilością sera. Z mielonym mięsem i pomidorem. A na tym wszystkim siekana pietruszka. - Jadłem spaghetti po gondorsku. - odparł Aragorn. - Dawno temu. - Kiedy pojedziemy do Minas Tirith, ugotujemy je razem. Strażnik na wieży powinien obwieścić, że władcy Gondoru wrócili. * - Legolasie, obudź się. Elf otworzył oczy. Stała nad nim Haldirella. - Chodź. - powiedziała, uśmiechając się tajemniczo. Całą noc polowali w lesie na wróble. Tak przynajmniej odpowiadał Legolas na pytania typu "Gdzie byłeś w nocy?". * Rano Galadriela wezwała do siebie członków Drużyny, by rozdać im prezenty. Frodo dostał karmę dla pierścienic, Sam - ciupagę, Merry i Pippin - kwiatki, Boromir - gwizdek, Gimli - gaz rozweselający, Aragorn scyzoryk a Legolas - nowe lusterko. * Gimli użył gazu rozweselającego i cały tydzień spędził biegając po lesie i zrywając kwiatki. To właśnie Gimli, syn Glóina, w nagłym przypływie radości stwierdził, że "krasnoludy to urodzeni sprinterzy". Frodo przesiadywał całymi godzinami z Jedyną Pierścienicą, która pod wpływem magicznej karmy zaczęła tańczyć i śpiewać jak za czasów Bilba. Sam hasał po całym Lórien, wymachując ciupagą i strasząc ptactwo. Kazał innym nazywać siebie "Williamem Braveheart'em " i nie reagował, gdy wołali go po imieniu. Boromir odkrył, że na gwizdku, który otrzymał, jest wygrawerowany napis "Gwizdać tylko w wypadku zagrożenia życia". Merry i Pippin nie mieli pojęcia, po co Galadriela dała im kwiaty. - Pamiętasz, Pip, co mawiał nadzorca Maggot? "Jeśli nieznajoma kobieta nagle ofiarowuje ci kwiaty..." - pytał Merry. - Tak, tak! A pamiętasz tę hobbitkę z piątej norki? Mawiała zawsze "Chciałabym, żebyś mnie nauczył przyjemności". - odpowiadał Pippin. - Czekaj, czekaj. To wszystko zaczyna mi się układać w jedną, logiczną całość. - stwierdził w końcu Meriadok. - Najwyraźniej podobamy się tej czarnej elfce. Zawsze potem chodzili z kwiatami we włosach, które targał wiatr i nie wracali pamięcią do minionych lat. Bo i po co? Legolas stwierdził, że czas dorosnąć. Pozbył się lusterka i całe dnie (oraz noce) spędzał z Haldirellą. Aragorn siadywał wieczorami na skraju lasu, patrząc na północ i śpiewając pieśń, którą ułożył dla Arweny. And then I saw her face Now I'm a believer Not a trace Of doubt in my mind I'm in love I'm a believer I couldn't leave her If I tried *
- Do czego to służy? - spytał Pippin, patrząc na dziwne urządzenie, w środku którego znajdował się metalowy dysk. - Trzeba nacisnąć o tu... - odparł Legolas. - I włączy się... W 1974 roku potęga Angmaru znów wzrosła, a Darth Khamul przed końcem zimy podbił Fornost i wyparł większość żyjących tam jeszcze Dunedainów za Rzekę Księżycową; wśród nich byli synowie cara. Czas jakiś Arvedui krył się w pieczarach dawnych kopalń krasnoludzkich w odległej części gór, lecz wkrótce chłód zmusił go do szukania pomocy u Suomilainenów, śnieżnych ludzi z krainy Suomi. Natknął się na ich obóz na wybrzeżu, oni jednak nie kwapili się z pomocą, bo nie miał do zaoferowania nic wartościowego. Obawiali się też Dartha Khamula, który zsyłał mróz albo odwilż wedle woli. Vainamoinen, przywódca Suomilainenów, powiedział carowi Arvedui: "Hui hautamaeki janne suomilainen!" . Arvedui nie posłuchał rady. Żegnając się dał Vainamoinenowi magiczną kantelę. Zanim statek wypłynął na pełne morze, zerwała się wielka burza i okręt zatonął. Tak zginął Arvedui, ostatni car, a z nim razem poszły na dno dwa telefony. Morał - Vainamoinen ma zawsze rację. *
Po wielu dniach Drużyna Pierścienicy opuściła Lórien na trzech łodziach znalezionych w elfiej przystani. Nosiły one piękne nazwy "Cepelia", "Oranżada" i "Konstantynopolitańczykowianeczka". Tylko stojące na brzegu rzeki Galadriela i Haldirella żegnały Drużynę. Na szyi Legolasa błyszczał wisiorek z runicznym napisem "Baby one more time" . Po kilku dniach podróży Wielką Rzeką dotarli do Argonath. - Spójrz. - zaspany Frodo usłyszał głos Aragorna. Podniósł wzrok. Łodzie przepływały właśnie obok posągów Elendila i Isildura, wyrzeźbionych w skałach po obu stronach rzeki. Gigantyczne statuy zdawały się być niemal żywe. Frodo utwierdził się w tym przekonaniu, gdy na jego oczach rzeźba przedstawiająca Isildura podrapała się po głowie a posąg Elendila powiedział "Gondor wita". |
|
