Wielka historia wojny z Światłem Cienia
w chciwości, w zdradzie nurza swe korzenie,
a my musimy szukać zakończenia
w krainie Mordor, gdzie zaległy cienie.

Gdy Nieprzyjaciel Wielki od ręki Manwego
był pokonany i za Świat wyparty
Sauron, Majar spodlony przez niego
umknął, bo wiedział, że w proch będzie starty.

Skrył się na Wschodzie, gdzie między górami
kraj, który później Mordorem nazwano
i sobie chytre, by mamić słowami
dał Annatara, Pana Darów miano.

Świat cały nagiąć chciał do swojej woli:
zaczął od ludzi, co we wschodniej stronie,
a potem Elfy usidlił powoli
żyjące z dawna w pięknym Eregionie.

Pomógł im wykuć potężne pierścienie
powiększające moce oraz siły,
a w każdy zręcznie swoje wprawił cienie,
by już na wieki posłuszne mu były.

Lecz Kelebrimbor, mistrz nad kowalami
odkrył tajemne Saurona zamiary,
gdy Orodruiny otulony mgłami
kuł Wielki Pierścień i wprawiał weń czary.

Elfy ukryły trzy święte Pierścienie
by Saurona dłoń ich nie splamiła.
Wybuchła wojna, Eregion zdeptano
bo wielka była ciemnej mocy siła.

Król Numenoru wyzwał Saurona
do wielkiej wojny na śmierć albo życie,
ale Czarownik szybko go przekonał
swoje poddaństwo sugerując skrycie.

Oplótł Numenor swoimi kłamstwami
i spowodował tym jego upadek.
Jeden Elendil wraz z swymi synami
odpłynąć zdążył, przeczuwając zdradę.

Gil-galad zebrał Ostatnie Przymierze
Elfów i Ludzi, i wojnę wygrano.
Po ciężkich bojach obalono wieże
Czarnej Fortecy. Gdy nastało rano

Sauron musiał osobiście walczyć,
a Pierścień dawał mu ogromną siłę.
Pod uderzeniem wielkiej jego tarczy
setki padały na krwawą mogiłę.

Stanął Elendil obok Gil-galada
z nimi Isildur i razem ruszyli.
Elendil pierwszy pod ciosami pada,
miecz jego pęka w śmierci pana chwili.

Gil-galad ginie, lecz Sauron także
jest pokonany w tej niezwykłej walce:
Isildur szczątkiem Narsila uderzył,
odrąbał Pierścień razem z jednym palcem!

Wielkie zwycięstwo! Lecz i wielka strata.
Isildur Pierścień -mimo Elfów rady-
wziął w okup za śmierć i ojca i brata,
zamiast go rzucić w Szczeliny Zagłady.

Elrond z Kirdanem próżno go prosili,
Isildur jednak na zgubę się skazał
biorąc go sobie. Bo w napaści chwili
Pierścień go zdradził i orkom pokazał.

Pierścień zaginął i przez wieki całe
niewielu mędrców o nim pamiętało.
Wreszcie znalazło go stworzenie małe
zwane Gollumem i sobie zabrało.

Sauron znów powstał i szuka Pierścienia,
choć przeciwstawia mu się Biała Rada.
Smok siedzi w Dali - ruszają więc Skrzaty
odzyskać skarby i pokonać gada.

Pierścień zaś trafia do Hobbita dłoni
imieniem Bilbo, co z Krasnoludami
smoka spod Góry odważnie przegoni,
do domu wróci z wielkimi skarbami.

Kiedy zaś Gandalf Mądry odgaduje
co to za pierścień i do czego służy,
Bilbo Frodowi skarb ten przekazuje
ruszając do swej ostatniej podróży.

Dziś Pierścień trafił do Rivendell znowu;
źle to czy dobrze, tak jednak się stało.
Zamiast go rzucić po prostu do rowu
Frodo go przyniósł, chociaż go ścigało

Dziewięciu Jeźdźców, sługi Saurona.
Dziś wiemy także, że Saruman zdradził.
Elrond rozmyśla, jak tego dokonać,
jak zniszczyć Pierścień, żeby nam nie wadził.

Wielka historia wojny z Światłem Cienia
w chciwości, w zdradzie nurza swe korzenie,
a my musimy szukać zakończenia
w krainie Mordor, gdzie zaległy cienie.

W wierszu wykorzystano znany wszystkim wers z "Władcy Pierścieni"
w tłumaczeniu Marii Skibniewskiej