Pod Rozbrykanym Balrogiem

Księga Gości

jeśli nie rozpoznajesz tego gościa -kliknij

A ten skąd tu się wziął?

Wywiad z Dziwnym i Niespodziewanym Gościem

Adiemus: Witaj, szlachetny rycerzu. Kim jesteś i skąd się tu wziąłeś?
Geralt: Nie jestem rycerzem, jestem Wiedźminem. Zwę się Geralt. Geralt z Rivii.
Adiemus: Wiedźminem? Z wyglądu należysz do ludzi... Do Dużych Ludzi.
Geralt: Po części to prawda. Jestem człowiekiem, drogi Półelfie, ale niezwyczajnym. Jakby ci to wytłumaczyć... Wiedźmin to profesja i przeznaczenie zarazem. Ot, jest młody chłopiec, dziecko jeszcze, ojciec ma nadzieję, że wychowa go na kupca, kowala czy młynarza, a tu nagle bach! Przypominają mu, że kiedyś tam obiecał oddać to, czego się nie spodziewał i zabierają potomka, robią z nim różne fiki-miki, karmią ziołami i szpinakiem, aż mu posiwieją włosy albo całkiem wyłysieje. Ale i uczy się wiele. Jeśli przeżyje to wszystko, staje się potężnym wojownikiem, którego zadaniem jest tępić zagrażające ludziom potwory, jak wywerny na przykład. Oczywiście za godziwą opłatą.
Adiemus: Wywerny? Pierwszy raz słyszę...
Geralt: Widocznie w waszym świecie jeszcze ich nie ma. Albo były, ale już ktoś sobie z nimi poradził.
Adiemus: A co cię sprowadza do naszego świata?
Geralt: Drogi Adiemusie... Pisarzem i poetą jesteś, jak mój kompan Jaskier, więc zrozumiesz...
Zazdrość, zazdrość mnie zżera jak psy kości. I w moim świecie są Elfy i czarodzieje, smoki i krasnoludy... Ale powiem ci otwarcie: fanów, fanów nam brakuje. Ot, taki elf Legolas. Ileż to pięknych jego zdjęć można ściągnąć z internetu! Są nawet specjalne strony tylko jemu poświęcone, na których dziesiątki fanek wymieniają między sobą banery i gify: Legolas z łukiem, Legolas bez łuku, Legolas i Gandalf, Legolas i Frodo... Licytują się, ile razy która widziała LOTR w kinie, a ile razy na pirackim divixie...
Adiemus: A co to jest divix?
Geralt: Nie przeszkadzaj! Kup sobie książkę "Windows nie tylko dla orłów" i uzupełnij edukację!
Adiemus: To Gwaihir także zajmuje się tym... inter... interwentem?
Geralt: Internetem! No pewnie! Wszyscy już dawno w kąt rzucili pióra i kałamarz, każdy stuka w klawiaturę i zaraz na serwer... Ale wróćmy lepiej do tematu. Jestem tu dzięki pijanemu operatorowi z jakiegoś prowincjonalnego kina, bodajże w Wąchocku, który brał na chybił-trafił szpule i puszczał po dwa filmy na raz. I przeskoczyłem. Yennefer miała pecha, skoczyła za wcześnie i trafiła na Bridget Jones... Trudno. Trochę od niej odpocznę, a przy okazji może sławy zdobędę.
Adiemus: Masz na myśli fanki?
Geralt: To też... Na magii się znam, walczyć umiem... Oba miecze dobrze wyostrzone - jeden na zbójów, drugi na potwory... Co się teraz w waszym świecie dzieje?
Adiemus: No cóż, myślę, że powinieneś ruszyć wzdłuż gór na południe. Jak się pośpieszysz, zdążysz jeszcze na rozprawę z Sarumanem w Isengardzie.
Geralt: Saruman? Któż to taki?
Adiemus: Potężny czarodziej. Kiedyś był po naszej stronie, teraz zdradził i poszedł na garnuszek Saurona. Myśli, że tamten podzieli się z nim władzą nad światem.
Geralt: Walczyłem już z czarodziejami... ciężko było, ale przecież jeszcze żyję. No, bywaj!
Adiemus: Powodzenia życzę. I dzięki za wywiad.

Jeżeli chcesz wiedzieć, co się działo dalej, przeczytaj niniejsze opowiadanie

Następni Goście

Adiemus: -A was, ludziska, co sprowadza w moje strony? I to dziewięciu naraz?
Nazgul 1: -Już nie jesteśmy ludźmi, Adiemusie. Już od dawna nie...
Nazgul 2: -Jesteśmy tu przejazdem. Ale nie pytaj o przyczynę. Tajemnica służbowa...
Adiemus: -Taak, rozumiem... Ale skąd znacie moje imię?
Nazgul 3: -Naszym zadaniem jest wiedzieć wszystko... Zbierać informacje dla naszego Pana...
Nazgul 4: -Cicho, Khamul, wygadasz się!
Nazgul 3: -Tak jest, Panie...
Nazgul 4: -Widzisz, Adiemus, ciebie to ja trochę znam z czasów, kiedy byłem jeszcze człowiekiem... Potężnym władcą Królestwa Angmar na północ stąd. Moi szpiegowie krążyli tu wszędzie. Od dawna wiem, że jesteś najmłodszym z trójki synów Earendila, który mieszka tu samotnie z rozkazu Eru...
Nazgul 3: -Za karę, żeś się nie mógł zdecydować, czy zostać elfem, czy człowiekiem...
Nazgul 4: -Zamknij się, Khamul, i nie przeszkadzaj, kiedy mądrzejsi od ciebie rozmawiają! I co Adiemusie Półelfie, nie zdecydowałeś się nadal?
Adiemus: -Jak widzisz, jeszcze nie. To daje mi pewne przywileje...
Nazgul 4: -Tak, wiem... Jesteś Nietykalny. Ale za to imię twoje ma być zapomniane.
Adiemus: -Wy jakoś pamiętacie. Ciekawe skąd?
Nazgul 2: -Odkąd staliśmy się upiorami, ta część twojego wyroku przestała nas obowiązywać. Dlatego też mogliśmy trafić do twojej zaklętej enklawy u stóp Mglistych Gór...
Nazgul 5 (ze strachem): -Panie, panie... Tam... Balrog idzie...
Adiemus: Nie bójcie się, to mój przyjaciel... Przygarnąłem go po prostu. Zapomnieliście już, że w mojej enklawie nic nikogo nie może spotkać?
Nazgul 4 (podejrzliwie patrząc na zbliżającego się Balroga): -No, na nas już czas, Adiemus. Gdybyś się jednak zdecydował, daj nam znać, odwiedzimy cię może ponownie...
Adiemus: -Namyślę się. Szerokiej drogi!
Nazgul 6: -A tak przy okazji... Nie widziałeś przypadkiem Bagginsa?

Jeszcze jeden gość...

Adiemus: -Cóż to za dziwne, czerwone światełko pojawiło się nad Górami na wschodzie? Słońce właśnie zaszło, psy się uśpiły i coś tam klaszcze za borem... Jakby się powiększa. Poczekam, zobaczymy, co z tego wyniknie.
Adiemus: -Balrog! Nie przestrasz się! Może lepiej schowaj się w swojej piwnicy... Coś leci w naszym kierunku, dość powoli... Jakby do oka podobne... cóż to może być? Gdyby było zielone, albo niebieskie, tobym wiedział, a tak... Chyba będzie lądowało... I to tutaj, u mnie? W jakim celu?
Sauron: -Były tu Nazgule?
Adiemus: -Dobry wieczór wypadałoby powiedzieć.
Sauron: -...bry... Coś ty, Adiemus, taki zasadniczy? Nazguli szukam, śpieszy mi się.
Adiemus: -A do czego ci te Nazgule potrzebne?
Sauron: -Do szczęścia. Stęskniłem się za nimi...
Adiemus: -No były tu jakiś czas temu... Ale zanim powiem Ci więcej, wypadałoby się przedstawić. Czy ja cię znam? A ty, skąd znasz moje zapomniane przez wszystkich imię?
Sauron: -Kiedy się widzieliśmy ostatnim razem (a dość dawno to było, przyznaję), wyglądałem zupełnie inaczej. O popatrz, przybiorę na chwilę dawną postać, tylko się nie przestrasz...
Adiemus: -A, teraz poznaję. Sauron we własnej osobie. Ale nie mogę powiedzieć, żebym się przestraszył...
Sauron: -Ech, ta twoja cała klątwa... Nie namyśliłeś się jeszcze?
Adiemus: -Nie.
Sauron: -To masz szczęście. A wracając do moich Nazguli...?
Adiemus: -No, były. Cała dziewiątka. Ale przestraszyli się i odjechali tak szybko, że nawet nie zauważyłem, w którą stronę. A nie możesz ich wezwać? Podobno twoja czarna ręka sięga daleko...
Sauron: -Adiemus, ty nie podskakuj... niech ja tylko znajdę Pierścień, to inaczej pogadamy...
Adiemus: -E, stary, nie strasz. Jestem pod szczególną ochroną i to lepszych od ciebie. O, jednego możesz zobaczyć, jak obrócisz oko i popatrzysz za siebie.
Sauron: -Balrog?!! A skąd on się tu...
Adiemus: -A, to już moja i jego tajemnica.
Sauron: -Służy Ci?
Adiemus: -Nie, przyjaźnimy się po prostu. A przyjaciele, jak być może wiesz, pomagają sobie w potrzebie...
Sauron: -Hmm... tak... na mnie już czas... to ja sobie pójdę...
Adiemus: -No to szerokiej drogi.
Adiemus: -No i widzisz, stary, jakich to my gości musimy czasami znosić... A temu to nawet miałem ochotę przyłożyć. No, ale wiesz: nic z tego. Klątwa Valarów mi zabrania... Ale ręce świerzbią...