Darth Kenobi presents

Imperium Saurona kontratakuje

Rozdział 7

Elfijska opowieść

- Arweno. - powiedział Elrond, wchodząc do pokoju córki. - Spóźnisz się na drobnicowiec. Udekoruj się.
- Nie płynę.
- Aragorn nie nawróci. A gdyby nawrócił...

Życie Minas Tirith, 24 kwietnia 120 roku Czwartej Ery

Dziś rano zmarł król Elessar, pogromca Saurona. Jednoczymy się w żałobie z królową Arweną, która zwleka w ciemnościach i wątpliwościach, związana ze swoim żalem pod więdnącymi drzewami niczym bezgwiezdna zimowa noc w Lórien, niewielkim lesie na północy, niegdyś zamieszkiwanym przez elfki, obecnie opuszczonym.

Arwena rozpłakała się, widząc tak ponurą wizję przyszłości.

W nocy elfy, przy świetle latarek, opuściły Rivendell i odeszły na zachód. Wszystkie, z wyjątkiem Elronda, który zatelefonował do Lórien.
- Artykułuje Elrond. Galadrielo, koniunktura jest krytyczna. Sauron preferuje użytkowanie Sarumana do zdemolowania Rohanu.
- Wyślę oddział. - odparła elfka, a gdy wyłączyła telefon, dodała:
- Haldirella, pakuj się!

*

Wyruszyłyśmy z Lórien o godzinie za piętnaście dwunasta, punkt. – napisała Haldirella w dzienniku podróży. – Po dokładnej analizie mapy stwierdziłyśmy, że najkrótsza droga do Rohanu wiedzie przez Szarą Przystań. Treningi sprawnościowe Pani Galadrieli wreszcie się przydały. Dotarłyśmy na miejsce po godzinie biegu. Zjadłyśmy obiad w barze mlecznym i wsiadłyśmy na okręt.

*

Kapitan powiedział, że nasza mapa pochodzi z Pierwszej Ery, a od tego czasu zarysy lądów bardzo się zmieniły. Kupiłam nową mapę i porównałam je –jedziemy dłuższą drogą. Statek wyszedł na pełne morze. Zaczyna bujać. Chyba zwrócę deser.

*

Nie da się opisać tego, co widziałam. Siedziałam na pokładzie i patrzyłam w morze. W pewnym momencie wynurzył się z niego Osse i pomachał mi. To dobry znak.

*

Dotarłyśmy do Rohanu. Czeka nas jeszcze kilkanaście staj biegu do Rogogrodu. Pierwsze wrażenia z królestwa: domy są z drewna, wszędzie pełno koni i krów, ludzie się nie myją a psy nas nie lubią.

*

Znalazłyśmy opuszczoną wioskę. Rohirrimowie opuścili ją chyba z powodu pożaru. Na miejscu zastałyśmy grupę Wolan. Byli wrogo nastawieni. Są martwi.

*

W napotkanym kramie chciałam kupić coś do jedzenia. Gdy poprosiłam o koninę, handlarka wyrzuciła mnie za drzwi. Może nie lubią ciemnoskórych elfek? Trochę później zobaczyłyśmy Isengard. Ładny. Rogogród jest coraz bliżej.

*

- To nie jest róg orków! - zauważył obdarzony dobrym słuchem muzycznym Gamling, wybiegając na mur.
- Otworzyć kurde bramę! - krzyknął król.
Do twierdzy przybył batalion czarnoskórych elfek, wybijających ogonami rytm marsza Lórien. Rohirrimowie patrzyli z podziwem na ich wspaniałe łuki maszynowe i srebrzyste zbroje, ale uwagę wojowników przykuwały głównie same łuczniczki.
Idąca na czele elfka miała białe włosy i czarne oczy, w których odbijało się światło księżyca. Pochyliła głowę przed królem Theodenem.
- Melduje się kapitan Haldirella, dowodząca pięćdziesięcioosobowym Samodzielnym Kobiecym Oddziałem Łuczniczek z Lórien. Przybywamy z rozkazu Elronda z Rivendell. - powiedziała szeptem.

Legolas rzucił się w jej kierunku.
- Wciąż masz mój naszyjnik. – zauważyła.
Uśmiechnął się.

*

- Gimli! – krzyknął Legolas. Krasnolud przerwał rozmowę z Eowiną i spojrzał na elfa. – Czy Aragorn już wrócił?
- Nie. – odparł Gimli.
- Pojadę na jego poszukiwanie.
- Armia Sarumana już tu idzie. – rzekł krasnolud. – Zabijom ciem zanim go znajdziesz.

- Więc do zobaczenia w piekle! – rzucił Legolas, biegiem ruszając do stajni.
Tylko Haldirella żegnała dzielnego elfa, wyruszającego na poszukiwanie przyjaciela.