|
|
Darth Kenobi presents
Imperium Saurona kontratakuje Dwunastu gniewnych entów- Wielki mag Morfeusz nakazał mnie i pobratymcom mym zwołać naradę ogromną, na której consensus osiągniemy w sprawie wielce ważkiej: uderzyć na wyklętego Sarumana, czy też jako stworzenia jakie lękliwe w mateczniku siedzieć. Lecz my, jako lud niepodległy, sejmów zwoływać nie będziem, jeno modły wznosić o nawrócenie czarownika okrutnego. Pippin ziewnął. Słuchanie Pogibańca nie należało do najprzyjemniejszych rozrywek. Ent-1 z trzema małymi pasażerami maszerował przez las, stawiając długie kroki. - Pogi... rzekł Merry.Pogibe... Pogibu... Panie, a czemu myślałeś że jesteśmy orkami? - Imię rasy waszej w Xiędze nie widnieje. - Możemy ją zobaczyć? Pogibaniec pogrzebał trochę w kabinie Enta-1, po czym cisnął hobbitom opasłe tomisko obłożone granatową skórą. *
- Spójrzcie, zacni hobbici! - rzekł Pogibaniec. - Oto i nasza wielka świątynia! Spojrzeli. Na skraju lasu znajdowało się wielkie pogorzelisko. - O w rzyć chędożony! - zawołał Pogibaniec. Znaczy się, rzec chciałem, zdrajca przeklęty! Świątynię spalił! Władca lasu spojrzał w stronę odległego o około staję Isengardu. - Krucjata! Na ten sygnał wokół Enta-1 zjawiło się jeszcze jedenaście mechów. - Krwi i chwały! - wołały zielone stwory. Mechy, wybijając stalowymi łapskami rytm marsza, ruszyły na Isengard. Za nimi pobiegła grupa ujadających kundelków. Słońce zaszło. *
Mechy przeszły przez krąg Isengardu bez problemów. Po wyeliminowaniu nielicznych How-haiów otoczyli Orthank. - Wierni Pasterze Drzew! - ryknął Pogibaniec. - Ujrzałem zwierza wychodzącego z oceanu, rogów pięćdziesiąt i łbów czternaście mającego, a na rogach jego precjoza, a na łbach jego wyrazy bluźniercze. Merry i Pippin wybuchnęli śmiechem. - Zły czarowniku! - krzyczał Pogibaniec do stojącego na balkonie swojej wieży Sarumana. Potępiam cię! - Wcale mnie nie potępiasz. - odparł Saruman. - Ależ potępiam. Sztuczki twe nie działają na mię, czarowniku. Daję ci ostatnią szansę. Czy przyznajesz się do zbrodni? - Nie! - Twój brak wiary mnie niepokoi. - odparł Pogibaniec. Mechy chwyciły się za ręce i otoczyły wieżę kręgiem. Siedzące w nich zielone stwory chórem wyrecytowały: Ele mele dudki, gospodarz malutki, Gospodyni garbata a córeczka smarkata. Saruman wytrzeszczył oczy. Pogibaniec wziął w prawą dłoń miecz, w lewą zaś róg rycerski. Zagrał przeciągle. Jeden z zielonych stworów zawołał głośno: - Niniejszym wypowiadamy ci, Sarumanie z Isengardu, wojnę! - Za mamusię! Trach! Kamień ciśnięty przez wielkiego mecha uderzył o wieżę Sarumana. - Za tatusia! Trach! - Za braciszka! Trach! - Za siostrzyczkę! - Nie mam siostrzyczki! - krzyknął z balkonu Saruman. - To nie umniejsza twej zbrodni! Trach! Merry, siedzący na głowie Enta-1, rozejrzał się. Cały Isengard z wyjątkiem wieży był już zrównany z ziemią. Tylko twierdza czarodzieja w jakiś sposób opierała się atakom. - Nigdy nie zburzycie Orthanku! - krzyknął Saruman. - Nie ma mocnych! Tę wieżę chroni magiczne zaklęcie! Roboty przestały ciskać kamienie. - Wszem i wobec ogłaszam oblężenie owej wieży. - powiedział Pogibaniec. Zapadła cisza. *
Dwanaście mechów stało wokół Orthanku. Pomiędzy nimi krążyło kilka piersiówek i pajdy chleba ze skwarkami. *
- Wasza miłość, schwytaliśmy orka-heretyka. Merry i Pippin obejrzeli się. Do Enta-1 podszedł inny mech. W ręku ściskał How-haia. - Przyznajesz się do zbrodni, którąś popełnił? - spytał Pogibaniec. Ork pokiwał głową, co u tej rasy oznaczało "Nie". - Śmierć ci, heretyku! I spalili go na stosie. Merry, zamiast patrzeć na ten spektakl, otworzył Xięgę. Zaczął ją czytać. - Na początku... |
|
