|
|
Darth Kenobi presents Imperium Saurona kontratakuje Rozdział 2 Rohan Saruman siedział w swojej komnacie, rozmawiając przez telefon z Sauronem. - ŚWIAT SIĘ ZMIENIA. - huczał Władca Ciemności. - Tak, dziura ozonowa staje się coraz większa... - KTO TERAZ JEST NA TYLE POTĘŻNY, BY STANĄĆ PRZECIWKO ARMIOM ISENGARDU I MORDORU? - Za Morzem jest taki kraj. SSzA, mistrzu. Królestwo Jerzego II. - BY STANĄĆ PRZECIWKO POTĘDZE SAURONA I SARUMANA? - W takim przypadku nikt. - I PRZYMIERZU DWÓCH WIEŻ? - A to już zdecydowanie nikt. Razem, mój mistrzu Sauronie, będziemy rządzić Śródziemiem. - STARY ŚWIAT SPŁONIE W OGNIACH PRZEMYSŁU. - O właśnie. Miałem przedstawić ci, mistrzu, mój program budowy autostrad. - LASY UPADNĄ. - Już jeden zacząłem wycinać. - NASTANIE NOWY PORZĄDEK. - Komunizm wraca? - POKIERUJEMY MACHINĄ WOJNY MIECZEM... - Mam takie bardzo dobre, zagięte na końcu. - WŁÓCZNIĄ... - Też całkiem niezłe tutaj wytwarzamy. - I ŻELAZNĄ PIEŚCIĄ ORKÓW. - Nad tym muszę jeszcze popracować. - MUSIMY TYLKO USUNĄĆ TYCH, KTÓRZY SIĘ NAM PRZECIWSTAWIAJĄ. Saruman wyłączył telefon i poszedł na obchód Isengardu. Wszystkie drzewa wokół wieży zostały wycięte. W kuźniach setki robotników pracowały nad tworzeniem mieczy, włóczni, haków, drabin i półpancerzy. Na końcu Saruman udał się do podziemi, gdzie czekała jego wielka armia klonów. Później wybrał się w podróż na Pustynię Diunlandu. * Grupa jeźdźców przybyła do Edoras. Na ich czele jechał mąż w zielonym hełmie na głowie, trzymający na siodle jakiegoś nieprzytomnego chłopca. - Twój praprawnuk wpadł kurde w zasadzkę orków. - rzekł Eomer do swego wuja, króla Theodena. Król nie zareagował. - Nie bronimy kurde naszego kraju! Król nie zareagował. - Saruman podbije kurde Rohan! Król nie zareagował. Siedzący u jego stóp chudy stwór odezwał się: - To kłamstwo. Saruman Biały jest naszym przyjacielem. - Orkowie noszą kurde jego godło. - rzekł Eomer, rzucając na podłogę hełm z namalowanym Czerwonym Smokiem. Stwór zastanowił się przez chwilę, ale odparł: - Czy nie widzisz, że król jest bardzo zmęczony? Jest bardzo zmęczony twoim gadaniem. - Gadaniem kurde?! Eomer złapał stwora za szyję i uniósł do góry. - Jak dawno Saruman cię kurde wynajął Gnido? Jaka była kurde obiecana cena? Kiedy wszyscy kurde zginą ty weźmiesz kurde skarb?! Gnida zerknął na wychodzącą właśnie Eowinę. - Za długo obserwujesz kurde moją siostrę kurde! Dwaj strażnicy obalili Eomera na ziemię. - Zostajesz wygnany z królestwa Rohanu, Eomerze. - rzekł Gnida. *
Saruman stał samotnie w kręgu Dzikich Ludzi, przemawiając: - Rohirrimowie wygnali wasz lud na pustynię, by żył tu bez wody! To przez nich musicie używać destylozonów! To przez nich jecie przyprawę! Pozwolicie, by tak było?! - Ynysywruks! - krzyknął niebieskooki przywódca dzikusów, Peter z Jackson. - Spalcie każdą wieś. - rzekł Saruman, gdy szesnastoosobowa horda Dzikich Ludzi rzuciła się biegiem w kierunku Rohanu. Wioskowa szamanka Znahora otworzyła klatkę tresowanej surykatki i rzekła jej: - Biegnij do Edoras i powiedz, że Wolanie zaatakowali. Zwierzak posłusznie opuścił chatę, a później wioskę i skierował się na wschód. Dwadzieścia minut później wieś została spalona. *
- My nie budiem biec dalej! - krzyknęli orkowie z Mordoru, zatrzymując się. - Nie mówić mordorski akcent!- ryczał Ugluk. - Biec! - Ja mieć pomysł. - powiedział Mauhur. - My zbudować tu osada i bronić się przed oblężenie Aragorn! - Dobre. My budować. - odparł Ugluk. I setka orków wzięła się za ścinanie drzew z pobliskiego lasu i budową palisady. Tymczasem Merry i Pippin leżeli związani na ziemi i rozmawiali. - Ale barany, ha, ha! - Czemu? Mieli genialny pomysł, Pip. - Genialny? A pamiętasz co mawiał nadzorca Maggot? Mówił, że nie wolno rąbać drzew, bo drzewa mają dusze. - Mawiał też "topór głębiej orze od pługa". - A co to ma do rzeczy? - Nic. Jeden z orków odłożył topór i rzekł: - Jeść. Któryś z żołnierzy z mordorskiego pododdziału odparł: - My budiem jeść hobbici. - Nie! - ryknął Ugluk, ścinając łeb Mordorczykowi. - My mieć mięso! - zawołał, wyciągając zza pasa przyprawy. Banda orków skoczyła na martwego towarzysza z solą, pieprzem i papryką. Widząc zamieszanie, hobbici rzucili się w stronę lasu. Zatrzymał ich jednak porucznik Grisznak, dowódca Mordorczyków. - Nikt was tieper nie uratować. - rzekł. W następnej sekundzie padł martwy z włócznią w plecach. - Rohan, kurde, Rohan! - rozległy się zewsząd okrzyki. Do obozu orków wtargnęła grupa jeźdźców. Zabijali How-hai mieczami, włóczniami i strzałami. Przywódca, wyróżniający się zielonym hełmem, jednym ciosem miecza uśmiercił dwóch hobbitów. *
Biegnący przez pola Rohanu Aragorn, Legolas i Gimli usłyszeli rżenie koni i tętent kopyt. Nim zdążyli się ukryć, otoczyli ich jeźdźcy. Jeden z nich, mąż w zielonym hełmie na głowie, spytał nieprzyjemnym głosem: - Czego kurde szukają tu kurde elf, kurde człowiek i kurde krzat? - Krasnolud, szefie. Krasnolud. - poprawił Gimli. Tamten zsiadł z konia i zdjął hełm. - Mówiłeś coś? - spytał. - Że fajne pekaesy masz, hehehe. - odparł krasnolud. - Obciąłbym ci kurde łeb, gdybyś kurde był wyższy. Legolas przeładował łuk maszynowy i zamachał gniewnie ogonem. - Może po cukierku? - spytał Aragorn, wyciągając torebkę słodyczy z Lórien. Poczęstował przywódcę jeźdźców, a później puścił paczkę w obieg wśród jego wojowników. - Jestem Aragorn Atryda. - rzekł. - To Gimli, syn Glóina i Legolas z Puszczy Sępów. Jesteśmy przyjaciółmi króla Theodena. - Jestem kurde Eomer, prabratanek króla. - odparł człowiek z pekaesami, ssąc cukierka. - Biały Czarodziej zawładnął kurde mózgiem króla. Wygnali nas, bo kurde jesteśmy lojalni. Saruman ma kurde wielu szpiegów... - dodał zerkając na Gimlego i Legolasa. - Nie jesteśmy szpiegami. Polujemy na orków. Porwali dwóch naszych przyjaciół. - Kartę łowiecką kurde macie? Aragorn pokazał Eomerowi kartę. Tamten pokiwał głową. - Orków już kurde zabiliśmy w nocy. - A hobbitów?! - krzyknął Gimli. - Też, kurde. Jak coś łazi, to to kurde zabijamy. Aragorn, Legolas i Gimli spuścili głowy. - Spaliliśmy trupy na tamtym kurde stosiku. - rzekł Eomer, wskazując na dymiącą kupkę żelaza na północy. Zagwizdał. - Filemon! Bonifacy! - Na ten sygnał podeszły do niego dwa konie. - To kurde dla was. Szukajcie kurde przyjaciół. Są na świecie rzeczy, o których się kurde filologom nie śniło. Rohirrimowie odjechali, zostawiając trójkę przyjaciół samych. |
|
