|
|
Darth Kenobi presents Imperium Saurona kontratakuje Rozdział 1 Łowcy orków Trzy Pierścienie dla królów elfów z długimi ogonami, Siedem - dla władców krasnali z pięknymi szalikami, Dziewięć dla śmiertelników - ludzi Śmierci podległych, Ćwiartka dla orków w wielu bitwach poległych. Jedna Pierścienica dla Władcy Ciemności W jego mrocznej siedzibie, pełnej potworności. Jedna Pierścienica, by kompletem zawiadywać, Jedna Pierścienica, by ten komplecik odzyskać, Jedna, by komplet odrutować w bezkształtności W jego mrocznej siedzibie, pełnej potworności. Wylądowali we Wnętrzu Ziemi niemal jednocześnie. Darth Balrog natychmiast skoczył w kierunku Gandalfa. Szybkim ruchem zakręcił swoim podwójnym mieczem świetlnym i zaatakował. Czarodziej ledwie nadążał z parowaniem ciosów demona. W końcu rzucił się do ucieczki. Wbiegł do windy i nacisnął przycisk. Drzwi zamknęły się. Winda ruszyła. * Oddział złożony ze stu orków-klonów zmierzał na północ poprzez płaskie niczym patelnia stepy Rohanu. How-hai deptali soczystą trawę ciężkimi glanami i zagłuszali piski polnych myszy chrapliwymi okrzykami: - Aragorn! Aragorn nas gonić! Merry i Pippin, niesieni na plecach wielkich How-hai, śmiali się głośno. - Pip, ale fajnie! Aragorn ich dorwie i skopie, ha, ha! - rzekł Merry, strzygąc uszami i wyrzucając w ten sposób kwiat, który nosił we włosach. Ugluk, dowódca batalionu, zatrzymał się. Biegnący obok niego Mauhur zapytał: - Co ty czuć? - Ludzkie mięso. How-hai przyspieszyli kroku. * - Przyspieszyli kroku. - rzekł Aragorn, oduwając ucho od ziemi. - Szybciej! Legolas i Gimli, choć wyczerpani, posłusznie biegli dalej. Krasnolud użył swojego gazu rozweselającego i trójka łowców przemierzała step, śpiewając: Hej, hej, hej sokoły, Omijajcie góry, lasy, doły. Dzwoń, dzwoń, dzwoń dzwoneczku, Mój stepowy skowroneczku... Nagle Aragorn zatrzymał się, schylił i podniósł coś z ziemi. - To kwiatek Merry'ego. Żyją. - Gimli, szybciej! - krzyknął Legolas. - No bez kitu! - odparł krasnolud. Biegli bez wytchnienia całą noc, nie odzywając się do siebie. Rano Legolas przerwał ciszę, mówiąc: - Wstaje czerwone słońce. Krew i wino lały się tej nocy litrami. Trochę później zobaczyli po prawej dziwny, niewielki las. - Widzę tam grupę ludzi. - rzekł Legolas. - Jest tam mała dziewczynka z długimi, jasnymi włosami, mężczyzna w czarnej kurtce, jacyś Indianie w przepaskach na czołach, brodacz z siekierą i białowłosy z mieczem. Dookoła przechadza się jakiś łysy w pelerynce. - Podejdźmy tam. - rzekł Aragorn. Po minucie biegu dotarli na skraj lasku. Zastąpił im drogę łysy człowiek w czarnej pelerynce. Położył dłoń na rękojeści miecza i powiedział: - Jestem Iwo Mirce. Zwą mnie także Cykadą. Kręcimy film, nie przeszkadzać. - Nie widzieliście dwóch hobbitów, niziołków? - spytał Aragorn. - Mamy nawet trzech niziołków. Cykada zagwizdał. Na ten znak do łowców podeszło troje dzieci z doczepionymi uszami i stopami. - To nie hobbici. To dzieci. - zauważył Aragorn. - A tamci ludzie w opaskach to elfy?! - krzyknął Legolas. - A tamten facio to krasnolud?! - ryknął Gimli, wskazując brodacza z siekierą. - Wyciągaj żelazo z jaszczura! - wrzasnął Cykada do Aragorna. Strażnik zrobił to. Ochroniarz uderzył z góry, łatwym do sparowania ciosem. - Michał! - zawołał Iwo Mirce. - Następny odbił klingę! - Jestem wiedźminem! - odkrzyknął białowłosy. - To my już sobie pójdziemy. - rzucił Aragorn i wraz z przyjaciółmi pobiegł na północ. Po godzinie natknęli się na kamienny krąg. Przy jednym z menhirów siedział rudowłosy człowiek, grający na skrzypcach. Na widok człowieka, elfa i krasnoluda powiedział: - Rohan kurde wita. - Co wiesz o Rohanie? - zapytał Legolas Aragorna. - To kraj Władców Koni. Są ludźmi prostymi, ale nie głupimi. Mówią ze specyficznym akcentem, którego próbkę przedstawił nam siedzący tu oto muzyk. Elf wbił wzrok w północ. - Widzę orków. Ostatni ma przyczepioną karteczkę z napisem "How-hai. Isengard." - Saruman. - szepnął Aragorn. |
|
