|
|
Yossariana
Na Kurhanach Mgła to była fatalna, mgła nie byle jaka; Spadła nagle i cicho, umilkł zaśpiew ptaka. Hobbici ze snu swego szybko się ocknęli I niespokojnie wokoło siebie rozejrzeli. Kędy droga? gdzie ścieżka? gdzie gościniec wiedzie? Pomyśleli, że wiedzą. Uwierzyli w wiedzę. Nieszczęśni! Nie wiedzieli, jak to zgubić może! Jak obcą im myśl była, że Sauron w Mordorze Wojska swoje szykuje, by zalać Śródziemie I zniszczyć nimi każde wolne, dumne plemię; Jak obcy się mógł wydać takoż pomysł owy, By Saruman zdradził i rodzaj orków nowy W świat zielony i jasny, spokojny, wprowadził, Czy, by Grima - Gad podły Rohanowi kadził, Tak teraz nie przeczuli zła, co mgłę zesłało, A krokami hobbitów zręcznie kierowało. Spojrzał Frodo dokoła: ciemność i mróz, i wiatr, Ale mgła odchodziła - rozpoznawał już świat. "Gdzie jesteście!" - zawołał na swoich współziomków; Pewnie wolał być teraz w miłym Toma domku. Tak czekał i nagle usłyszał odpowiedź, Choć nie tę, której pragnął - przemówił grobowiec: "Na ciebie czekam. Tutaj." - takie słowa padły, Lecz Frodo "Nie!" powiedział i stał, bardzo pobladły. Potem podniósł głowę i ujrzał Cień straszliwy, Co gwiazd światło zasłaniał w sposób niegodziwy. Dotyk jego - jak metal, tak zimny i twardy... Frodo chciał mu się oprzeć, próbował być hardy, Gdy wtem oczy nad sobą zobaczył okrutne, Zimne, dziwnie błyszczące, kiedyś może butne, Teraz zaś tylko obce, złe, przerażające, Trwogę, zamęt i strach w duszy wzbudzające. Zemdlał Frodo pod palców dotknięciem Cienia, Który krew zmroził w żyłach i wszelkie pragnienia. |
|
